Moskwa nie wierzy łzom

„Moskwa nie wierzy łzom” to film o kobiecej przyjaźni, ciężkiej pracy gwarantującej sukces oraz miłości, która nadchodzi niespodziewanie i nadaje życiu nowy sens. Bo życie zacząć się może też po czterdziestce…

Tytuł oryginalny: Москва слезам не верит.

Rok: 1979.

Kraj: ZSRR.

Reżyser: Władimir Mieńszow.

Scenariusz: Walentin Cziornych.

Gatunek: dramat, melodramat, komedia.

Widzowie: 84,4 mln.

Premiera (świat): 11 lutego 1980.

Czas: 150 min.

Główni bohaterowie:

Wiera Alentowa – Jekaterina Aleksandrowna Tichomirowa.

Irina Murawiowa – Ludmiła Swiridowa.

Raisa Riazanowa – Antonina Bujanowa.

Aleksiej Batałow – Gieorgij Iwanowicz (Gosza)

Jurij Wasiliew – Rudolf Pietrowicz Raczkow.

Natalia Wawiłowa – Aleksandra (Saszka).

Opis:

Moskwa lat pięćdziesiątych. Trzy młode prowincjuszki przyjeżdżają do Moskwy w poszukiwaniu tego, czego szuka się we wszystkich stolicach świata – miłości, szczęścia i dostatniego życia. Ich losy układają się odmiennie, w zależności od charakteru każdej z dziewczyn.

Spokojna, ciepła Antonina wychodzi za mąż, wychowuje dzieci i kocha swojego męża. Dla pewnej siebie Ludmiły Moskwa to loteria, w której chce ona wygrać swoje osobiste szczęście. Jekaterina rozpaczliwie zakochuje się, jednak kiedy zachodzi w ciążę, wybranek ją zostawia. Kobieta nie poddaje się, samotnie wychowuje córkę Aleksandrę, uczy się i pracuje, by odnieść sukces zawodowy.

Mija 18 lat. Jekaterina otrzymuje posadę dyrektora kombinatu. W miłości jednak nie ma szczęścia. Do czasu, gdy na jej drodze nie stanie stanowczy, ale nadzwyczaj skromny i sympatyczny Gosza…

Ciekawostki:

- Reżyser Władimir Mieńszow zagrał w filmie niedużą rolę. Jego bohater to jeden z kolegów Goszy, którzy brali udział w pikniku.

- „Moskwa…” zajmuje drugie miejsce pod względem oglądalności wśród narodowych filmów w całej historii kinematografii sowieckiej.

- To najlepszy film według badania przeprowadzonego przez czasopismo „Sowiecki ekran” w 1981 r.

- Scenariusz filmu został napisany przez Walentina Cziornycha na konkurs na najlepszy film o Moskwie. Zajął jednak dopiero trzecie miejsce. Co prawda, dwóch pierwszych nagród nie przyznano – nie znaleziono ku temu zasłużonych...

- Do roli czterdziestoletniego ślusarza Goszy reżyser wypróbowywał talenty aktorskie Witalija Sołomina, Leonida Djaczkowa i innych aktorów. Żaden jednak mu nie pasował. I wówczas Mieńszow zdecydował, że w skrajnym przypadku rolę Goszy zagra sam.

- Z filmu zniknął epizod, w którym hokeista Gurin (Aleksandr Fatiuszin), oznajmiwszy, że „kończy z alkoholem i zaczyna pracę trenera”, znowu pojawia się pijany i mówi: „Pożycz jeszcze trzy ruble, co by rachunek był równy”. Reżysera poproszono o usunięcie tej sceny, mówiąc: „Pozostawmy nadzieję. Niech widz uwierzy, że Gurin się poprawił”.

Źródło: http://www.kinopoisk.ru/level/1/film/46708/view_info/ok/#trivia (wgląd: 27.03.2011).

Ja szagaju po Moskwie

Tytuł oryginalny: Я шагаю по Москве.

Rok: 1963.

Kraj: ZSRR.

Reżyser: Gieorgij Danielija.

Scenariusz: Giennadij Szpalikow.

Gatunek: melodramat, komedia.

Widzowie: 20 mln.

Premiera (świat): 11 kwietnia 1964.

Czas: 78 min.

W rolach głównych:

Nikita Michałkow – Kolja

Aleksiej Łoktiew – Wołodia Jermakow

Jewgienij Stiebłow - Sasza

Galina Polskich – Aljona

Opis:

Wołodia pracuje jako monter na Syberii. W Moskwie jest tylko przejazdem – jego krótkie opowiadanie, opublikowane w czasopiśmie „Młodość”, wzbudziło zainteresowanie pisarza Woronina i ten zaprosił Wołodię na spotkanie. W metro poznaje Kolję – młodego zawadiakę, wracającego z nocnej zmiany do domu. Wołodia chce zatrzymać się u swoich znajomych, lecz nie wie dokładnie, gdzie znajduje się ulica, przy której mieszkają. Kolja staje się jego przewodnikiem.

Na Czistoprudnym Bulwarze Wołodia zostaje ugryziony przez psa. Kolja zaprasza chłopaka do siebie, by pomóc mu zaszyć porwane spodnie. Szybko okazuje się, że znajomi Wołodii wyjechali z Moskwy na wakacje. Wołodia zostawia rzeczy u Kolji i wychodzi załatwić swoje sprawy.

Kolja, zostawszy sam w domu, ma nadzieję wyspać się po nocnej zmianie, przychodzi jednak do niego kolega, Sasza, który wkrótce musi iść do wojska. Sasza prosi Kolję, by poszedł z nim do WKU w celu otrzymania miesięcznego odroczenia w związku ze zbliżającym się ślubem. Potem przyjaciele idą do Domu Towarowego, by kupić narzeczonemu nowy garnitur. Tam spotykają Wołodię, który kupił sobie właśnie nowe ubranie. Kolja proponuje, by pożyczył je Saszy, a Sasza za zaoszczędzone w ten sposób pieniądze kupić miał narzeczonej prezent. Idą razem do sklepu z płytami gramofonowymi, gdzie sprzedaje znajoma Kolji Aljona…

Ciekawostki:

- Reżyser Gieorgij Danielija pojawił się w filmie w epizodycznej roli czyszczącego buty.

- Wcielenie się w postać Kolji była pierwszą rolą 18-letniego Nikity Michałkowa na dużym ekranie.

- Danielija nazwał głównego bohatera „Kolja” na cześć swojego syna.

- Po pewnym czasie od rozpoczęcia zdjęć Nikita Michałkow podszedł do Danieliji i poprosił o podwyższenie honorarium z 8 do 25 rubli. Ponieważ należało mieć na to przyzwolenie Państwowego Komitetu Kinematograficznego, Danielija, kierując się sprytem, powiedział Nikicie, że na jego miejsce wezmą w takim razie innego aktora. Nikita rozpłakał się, poprosił o wybaczenie i stwierdził, że „nauczył” go tego Andron Konczałowskij.

Źródło: http://www.kinopoisk.ru/level/1/film/42398/ (wgląd: 24.03.2011).

Okrutny romans

Tytuł oryginalny: Жестокий романс.                     

Rok produkcji: 1984.

Kraj: ZSRR.

Reżyser: Eldar Riazanow.

Scenariusz: Aleksandr Ostrowski, Eldar Riazanow.

Gatunek: dramat, melodramat, film historyczny.

Widzowie: 22 mln.

Premiera (świat): 23 listopad 1984.

Czas: 137 min.

W rolach głównych:

Larisa Dmitriejewna Ogudałowa – Larisa Guziejewa

Harita Ignatiewna Ogudałowa – Alisa Frejndlich

Siergiej Siergiejewicz Paratow – Nikita Michałkow

Julij Kapitonowicz Karandyszew – Andriej Miagkow

Opis:

Film na motywach sztuki A. N. Ostrowskiego „Bespridannica” (w wolnym tłumaczeniu - „Kobieta bez posagu”). Bezlitosny i okrutny świat, w którym rządzą pieniądze, gdzie wszystko można sprzedać i kupić, w tym m.in. sumienie, piękno, miłość. W zderzeniu z tym światem, nie czując się na siłach, by się mu przeciwstawić, zginie bohaterka filmu…

Młoda i piękna Larisa Dmitriejewna jest najmłodszą z córek Harity Ogudałowej, która pragnie dla niej bogatego męża. O jej względy stara się Julij Kapitonowicz Karandyszew, ubogi i zwyczajny pracownik poczty. Sama Larisa jednak zakochuje się w dumnym i butnym Siergieju Siergiejewiczu, który imponuje jej odwagą, siłą i stanowczością. Ten pewnego dnia znika, nie zostawiając żadnej wiadomości. Larisa, nie chcąc dłużej czekać, zgadza się poślubić niekochanego Julija Kapitonowicza. Pewnego dnia Siergiej Siergiejewicz powraca…

Rozgrywający się w maleńkim mieście nad Wołgą film Eldara Riazanowa jest prawdziwą ucztą dla oczu i uszu. Przepiękne kostiumy, wspaniała gra aktorska i specyficzna atmosfera przenosi widza w świat, jakiego dziś się już nie doświadczy.

Ciekawostki:

- Andriej Miagkow o mały włos nie zginął podczas kręcenia filmu. W jednej ze scen musiał podpłynąć na łódce w pobliże starego parowca. Na wodzie utworzył się lejek i na oczach ekipy filmowej łódka z aktorem zginęła w otchłani rzeki. Na szczęście po kilku minutach nad powierzchnią wody pojawiła się głowa Andrieja Miagkowa. Jakimś cudem ocalał i wydostał się na brzeg bez jednego nawet zadrapania.

- W filmie „wystąpiły” parowce „Spartak” i „Wołodarskij”.

- To najlepszy film według wyników ankiety czasopisma „Sowietskij ekran” w 1985 roku.

Źródło: http://www.kinopoisk.ru/level/1/film/45314/view_info/ok/#trivia (wgląd: 24.03.2011).